اشعار محمدرضا رستمی اتویی

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم همه اموال بابا را

هر آنکس چیز می بخشد دوای درد می بخشد

که شهریار کی بخشد تمام روح و اجزا را

تمام روح و اجزا را فروشی درهمی نبود

که بی درهم کجا آری بدستت قفل دل ها را

به جیب ترک شیرازی کمی درهم گذار آنگه

بیارد ترک شیرازی پری و حور و سارا را

محمدرضا

اشعار محمدرضا رستمی اتویی...

مشکل بهاران و زمستان نیست / بحث دی و خرداد و آبان نیست

در باغ اگر یک لاله روییده / حتما که آنجا لاله زاران نیست

هر کس که می کوبید گندم را / از قوم و خویش آسیابان نیست

تا مایعی از آسمان آمد / شاید نشان از برف و باران نیست

یک جرعه نوشید از شرابی سرخ / در آستان میگساران نیست

بی معرفت کن گوشه چشمی / آنی نگاه از ضعف ایمان نیست

این دل حسودی می کند هر وقت / چشمت پی ما بینوایان نیست

محمد رضا

اشعار محمدرضا رستمی اتویی...

دوستم شومینه ای این روز ها کنج اتاق / سردی رفتارت از سوز زمستان سرد تر

حرف های کودکی شد مرهم تنهائیم / دختر همسایه از مردان شهری مرد تر

گرچه دنیا این جنونم را ملامت کرده است / درد عشقت از ملالت های دنیا درد تر

چون بهاری سبز بودم تا که روزی دیدمت / زردی رخسارم امروز از خزان هم زرد تر

آنکه روزی سر به راهی اش در عالم شهره بود / از بیابان گرد ها هم شد بیابان گرد تر

محمدرضا

اشعار محمدرضا رستمی اتویی...

یافتم او را تفنگم بر سرش بگذاشتم / از پرستو پرس و جو کردم ندیدی سار را گفت دیدم سمت شهر مردمان زرد رفت / این چنین شد دور چین کردم بنا دیوار را ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** خانه ای از بال طاوس طاق هایی از طلا / در جیاتش باغ هایی از گلایل ساختم فرش قرمز پهن کردم بهر استقبال تو / ماه بود و مهر اما تو نبودی باختم ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** پشت قاب پنجره تنگ خیابانی بلند / صندلی بود و من و تو لحظه ها چون خواب شد ساده گفتی دوستت دارم همیشه زیر لب / دانه برف از خجالت قطره قطره آب شد ** ** ** ** ** ** اشعار محمدرضا رستمی اتویی...

در دیار تپه های سبز سبز / در کنار کوهساران ثواب گرگ و روباهی به همکاری هم / مرغ ما بردند در بیدار و خواب ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** چون که می خواندم به گوش مردمان / ایستادن روبروشان همچو شیر با زبان بازی و نیرنگ آنچنان / فتنه ها خواباند آن روباه پیر ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** تا که روزی بر سر تقسیم مرغ / در میان دزد ها کینه فتاد گرگ روبه را میان مردمان / دزد نامش کرد و خود خواهان داد ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** گفت این روباه مرغان می برد / با دو صد زر کِی مرا اغفال کرد قدرتش فولاد و دندان های تیز / ترس مر اشعار محمدرضا رستمی اتویی...

لا به لای برگه های فال او / هر عدد پیداست اما آس کو؟

زار می گوید قسم بر باختر / جان من یک دانه فالم را بخر

زیر لب گویم قسم بر کهکشان / نزد نامردان نرو با من بمان

چون فراموشی شود احوال من / کیف پول توست این یا مال من

فال می گوید روند سال را / یا که من بازی کنم این فال را

بال من بشکست آنکس بال تو / راه گم کردم میان فال تو

محمدرضا

اشعار محمدرضا رستمی اتویی...

گفتم که امشب شام مهمونی / گفتی کباب اینا نگیری. پس...

پیتزای مخصوص می خوری با قارچ / گفتی که بیزار از پنیری. پس...

همبرگرای هادی خوش مزَّن / گفتی که نونش هس خمیری پس...

میدم سفارش مرغ بریونی / گفتی که سمتش هم نمیری. پس...

کله پزی حاج امیری هس..؟ / گفتی نکن فکر امیری. پس...

یا که بریم تا کافه ی مریم / گفتی که واسه کافه پیری. پس...

من املتام خوبن بدک نیستن / گفتی چقد تو سر به زیری. پس...

یک راه حل دارم برات عشقم / بهتر بری اصلا بمیری پس.

محمدرضا

اشعار محمدرضا رستمی اتویی...

ماهی قرمز برای تنگ ها دلتنگ بود / رود با صیاد چون همرنگ شد دل سرد شد

شیر بی پروا به پاس دوستی در جنگ بود / چون اساس دوستی نیرنگ شد دل سرد شد

معرفت مردانگی در شهرمان فرهنگ بود / پاکی و انسانیت چون ننگ شد دل سرد شد

گاهگاهی از حیا همرنگ با نارنگ بود / چون حیا با سادگی همسنگ شد دل سرد شد

در مسیر عشق رسوای هزاران انگ بود / چون نماد عاشقی خرچنگ شد دل سرد شد

تکه ای یاقوت در سینه چه خوش آهنگ بود / داغ بود و سرخ روزی سنگ شد دل سرد شد

محمدرضا

اشعار محمدرضا رستمی اتویی...